ผม งงครับ สมองมันเบลอๆ หัวใจมันแหลก อยู่ดีๆก็ทำอะไรไม่ถูก
อยู่ดีๆเราก็หลุดออกนอกวงโคจรจากใครบางคน
หลุดออกไปแบบบงงๆว่ามันเกิดอะไรขึ้น
ไม่มีคำตอบ ไม่มีวี่แวว มีเพียงความว่างเปล่าและข้อความที่ทิ้งไว้ให้กัน
เสียงหัวเราะนั้น รอยยิ้มแบบนั้น ….ไม่มีอีกแล้ว
พัง ทั้งสมองและหัวใจ
ดาวเสาร์แบบผมแรมน้อย มันประมวลผลไม่ทัน
ผมไม่โกรธถ้าใครสักคนจะหายไปจากชีวิตของผม ผมไม่มีสิทธิ์โกรธ และผมทำความเข้าใจได้
แต่ความไม่ชัดเจนและความเงียบที่เกิดขึ้นมา ….ผมทำอะไรไม่ถูกครับ
ดาวเสาร์ดวงนี้โง่
ดาวเสาร์ไม่ได้มีวงแหวนสวยงามเหมือนจินตนาการ
อยู่ๆก็หลุดลอยออกจากวงโคจร
ไปต่อไม่เป็นเลยครับ
อยากจะร้อง แต่สถานการณ์ตอนนี้ผมร้องไม่ได้
มันหนึ้บๆไปหมดเลยที่หัวใจด้านซ้าย
ดาวเสาร์ไม่เคยขอให้ใครเดินเข้ามาในชีวิต
หากแต่ดาวเสาร์ไม่ได้แกร่งมากพอจะเข้าใจ
เหตุใดผู้คนถึงได้ใจร้ายกับมันนัก
เหตุใดทุกคนถึงทิ้งมันให้อยู่กับความเดียวดายอีกแล้ว
อยู่กับคำถามที่ว่า
………..มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่
คุณเดินเข้ามาหาผม คุณเดินเข้ามาบอกว่าอยากทำความรู้จักกับดาวเสาร์ของผม
ดาวเสาร์ที่ไม่ใช่ทุกคนที่จะได้รับอนุญาตให้รู้จักกับมัน
และคุณก็เลือกจะเดินจากไป
ปล่อยผมไว้แบบไม่ตาย
แต่หายใจทรมานจัง
