รู้สึกเหมือน”อกหัก”แต่ไม่ได้เป็นแฟน

สวัสดีเพื่อนๆ เรามีเรื่องมาเล่าเกี่ยวกับตัวเราเองนี่แหละ ตอนนั้นเราอยู่ม.2 เราเป็นเด็กเรียนดี(ไม่ได้อวยตัวเองนะเราได้เกรด4.00มา2เทอมแล้ว) เราเจอเพื่อนผู้ชายคนนึงอยู่รุ่นเดียวกันนี่แหละเราสองคนไม่รู้จักกันแต่ก็มีหลายครั้งเลยที่เราสองคนสบตากันไม่รู้ว่าเป็นพรมลิขิตหรือเปล่านะแต่มันทำให้เราใจสั่นแปลกๆเหมือนเราจะชอบเขาเข้าแล้วน่ะสิ ตอนแรกเราก็ไม่แน่ใจอะไรหรอกนะเพราะส่วนมากเราจะเรียนแล้วก็เรียนเราสองคนอยู่คนละห้องกันและเป็นโรงเรียนเดินเรียนเราสองคนก็แค่เดินผ่านกันเท่านั้นเวลาที่อยู่ใกล้กันที่สุดก็แค่ตอนเข้าแถวเพราะเราสองคนอยู่ห้องใกล้กัน(ตอนนี้ยังไม่รู้สึกอะไร) แต่พอเวลาผ่านไปประมาณ1เดือนเราก็คิดว่าเราแอบชอบเขาเข้าแล้วสิ ตอนนั้นเราไม่หวังอะไรมากเพราะส่วนใหญ่คนที่เราเคยแอบชอบที่ผ่านๆมามันไม่ค่อยจริงจังอะไรมาก เพราะในความคิดเราคือแค่แอบชอบไปเรื่อยๆเดี๋ยวก็เลิกชอบไปเอง เนื่องจากเราเป็นเด็กสายเรียน ตามล่าเกรด4.00 เราก็จะใช่เวลาส่วนมากกับการเรียนมากกว่าที่จะไปสนใจเรื่องผู้ชายแล้วเราก็คิดว่า”แฟน”คือคนที่ให้ความรักเราแต่เขาก็จะทำลายเราในทางอ้อมเหมือนกันเพราะอายุประมาณเรา13-15เนี่ยเราคิดว่าถ้ามีแฟนคงจะพาเสียการเรียนแน่นอน(เราไม่ได้หมายถึงทุกคู่น้าาานี่คือความคิดเห็นส่วนตัวของเรา) เมื่อเรารู้สึกว่าเราแอบชอบเขาเข้าแล้วเราก็ได้แต่ถามตัวเองว่า’เขาจะชอบเราบ้างมั้ย’แล้วเวลาก็ผ่านไปเขาเข้ามาในชีวิตเรื่อยแบบอ้อมๆ เช่น วันไหนห้องของเขาเรียนใกล้ห้องของเรา เขาก็จะเข้ามาเล่นกับเพื่อนในห้องของเราเสมอส่วนมากห้องเรากับห้องของเขาก็จะเดินส่วนกันบ่อยๆเราสองคนสบตากันแต่ทุกครั้งเราจะเป็นคนหลบตาก่อนไม่ใช่ไม่ชอบเขาหรือไม่อยากมองหน้าหรอกนะเราแค่เขิลมั้งตอนนั้นเรารู้สึกแปลกๆเหมือนไม่ใช่เราคือเราไม่เคยเป็นงี้มาก่อนเลย เวลาล่วงเลยมาหลายเดือน แล้วเกือบทุกครั้งที่เรากับเพื่อนสนิทเดินผ่านกับกลุ่มเพื่อนของเขาด้วยความที่เป็นผู้ชายกลุ่มเพื่อนของเขาก็เอ่ยขึ้นว่า’แฟนOๆ'(นามแฝงน้าา) นั้นแหละตอนแรกๆก็ไม่เท่าไรหรอกเพราะว่าเพื่อนของเขาคงล้อคนอื่นล่ะมั้ง555(เศร้านิดๆ) แต่มันบ่อยขึ้นเรื่อยๆจนอดคิดไม่ได้ว่าเขาชอบเราหรือเปล่า? แต่ด้วยความคิดมากของเรา(คิดเยอะอะกลัวไม่ใช่กลัวเจ็บ) เราก็ไม่ค่อยคิดอะไรเท่าไร แต่เราก็หวังลึกๆนะก็เราแอบชอบเขาหนิเนอะ เวลาผ่านไปแล้วก็ผ่านไปจนปิดภาคเรียนเทอมแรก เราคิดว่ามันคงเป็นไปไม่ได้แล้วแหละเราจะตัดใจแล้วเลิกชอบ เลิกชอบ เลิกชอบ เลิกชอบ แต่พอโรงเรียนเปิดเรียนวันแรกเพื่อนเขาล้อเขาอีกแล้ว พอหลังเลิกแถวเราแล้วกลุ่มเพื่อนไปซื้อสมุดที่ห้องพัสดุอันที่จริงเราซื้อแค่คนเดียวแหละที่เหลือมาเพื่อนเราเฉยๆ แหะๆ -*- แล้วรู้มั้ยเราเจออะไรเราเจอเขาแล้วกลุ่มเพื่อนกลุ่มเดิมเพิ่มเติมคือมาซื้อสมุดเหมือนกัน อะไรจะดลบันดาลให้มันบังเอิญขนาดน๊านนน แล้วเพื่อนที่รู้งานทั้งหลายก็รอเราอยู่ข้างนอก จ้าาาาเพื่อนนน ตอนนั้นทำเอาเราเกร็งไปทั้งวัน ตัวเย็นๆร้อนๆไปทั้งวันเลย(อาการนี้จะเกิดขึ้นเฉพาะตอนที่หัวใจเราเต้นแรงๆหรือตอนที่เรากลัวหรือตอนที่เราคิดมาก)แล้วเช้าวันต่อมา~~ เหมือนเช้าปกติที่สดใส แต่ตอนกลางวันนี่สิแปลกมากปกติเขาแล้วกลุ่มเพื่อนกลุ่มเดิม(อีกแล้ว)จะไปนั่งที่อื่นแต่วันนี้มานั่งข้างหลังกลุ่มเรา(ตอนนั้นไม่ใช่ไม่มีที่นั่งเพราะมันเที่ยงกว่าแล้ว) เราก็นั่งกินไอศกรีมอย่างอร่อยเพราะเขานั่งข้างหลังเรา^_^ แล้วเราก็หยิบนิยายขึ้นมาอ่านเพื่อนฆ่าเวลา(ตอนนั้นไม่ได้สนใจเขาเลย) แล้วเราก็เปิดไปตรงที่เราอ่านถึง แล้วเพื่อนก็อ่านตอนนั้นว่า”แค่คนแอบชอบ…ไม่สำคัญเท่าไร”ร้องไห้เสียงดังมากและก็ซ้ำไปซ้ำมา)จนกลุ่มเพื่อนของเขาหันมามอง เขาก็หันมากด้วยนะ มันแปลกๆเราไม่หันไปดูหรอกไม่กล้าน่ะ เราคิดว่าเขาคงรู้แล้วแหละว่าเรารู้แล้วแหละว่าเราชอบเขา แต่เราก็อยากรู้เหมือนกันนะว่าเขาคิดยังไงกับเรา แต่ตอนนี้เราคิดว่าจะทำใจเลิกชอบเขาดีกว่า กว่าที่มันจะเลยไปมากกว่านี้เราไม่อยากเจ็บอีกแต่ถ้าเขาชอบเราจริง(มโนแปป)เราคิดว่าถ้าให้เลือกระหว่างชอบเขากับการเรียนเราเลือกการเรียนดีกว่าเพราะมันสำคัญกว่าแต่ไม่ใช่ความรักไม่สำคัญนะแต่เรายังเด็กไป เพราะเรามีความคิดยังงี้ไงเราถึงโสด แต่ก็ดีแล้วเราไม่มีแฟนไม่มีคนที่คอยทำให้เครียด เราว่าเราไม่มีแฟนดีกว่า(ความคิดเห็นส่วนตัว) ตอนนี้เราก็เลยเหมือนอกหักแต่ไม่มีแฟนยังไงไม่รู้ คิดแล้วเศร้า :'(